سراي عشق

                                                                                                       

 

 من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

د ر     عشق يعني ...    شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

 

عشق                                       آميختن                                          افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

 

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار   

 

 

به مژگانت به ابرویت به مویت به رنگ سرخ لبهایت به مویت به چشمانت که رنگ آب دریاست به آن نازی که از چشم تو پیداست به لبخندی که چون لبخند گلهاست به رخسارت که چون مهتاب زیباست قسم ای نازنین تا زنده هستم ترا من دوست دارم ْ می پرستم روزی که فلک از تو بریدست مرا کس با لب پرخنده ندیدست مرا چندان غم هجران تو بر دل دارم من دانم و آنکه آفریدست مرا

به صداي من کمي گوش بده

دل به اين خسته خاموش بده

ببين از چي مي خونم براي تو

اي همه هستي من فداي تو

غم عشقی ز نشاط دو سرا ما را بس

گفتم شیرین منی  

گفتی تو فرهادی مگر؟

گفتم خرابت میشوم

 گفتی تو آبادی مگر؟

گفتم ندادی دل به من 

گفتی تو جان دادی مگر؟

گفتم ز کویت میروم

گفتی تو آزادی مگر؟

گفتم فراموشم نکن 

 گفتی تو در یادی مگر؟

گفتم خاموشم سالها

گفتی تو فریادی مگر؟

تو گفتم که بر بادم مده